¿Sabemos ser felices realmente?

Existe una receta, muy fácil de hacer, para no perder la sensación de la felicidad: basta con recordar siempre que el mundo nos necesita. Esta idea se relaciona un poco con la publicación de la semana pasada, ya que la mayor felicidad la conseguimos en el momento en el que le damos la mano al prójimo cuando él la necesita. A veces esta ayuda pasa desapercibida, pero incluso sin que nuestra aportación llegue a ser reconocida por otros, nosotros lo sabemos. De cierta forma nos convertimos en los ángeles de la guardia que, tras cada buena obra, florecen por dentro.

Życzliwym być :)

Moi mili,

czuję się w obowiązku, żeby Was przeprosić... Na samym początku tej przygody obiecałem dzielić się z Wami wspomnieniami oraz refleksjami przywiezionymi z różnych zakątków świata, a tymczasem zasypuję Was jedynie moimi luźnymi przemyśleniami lub zasłyszanymi gdzieś historiami.

Una lucha constante

Se dice que el mundo es como un libro. Si no viajas, estarás siempre en la primera página. Igual que llegar hasta el final de un buen libro, la mayor recompensa de viajar es regresar a casa. A veces toma un rato. O una respiración profunda. Pasa una hora. Y la siguiente. En otra ocasión, cinco horas. Seis. O diez. Pasan días y noches. Y a veces parece como si fueran semanas. Ahora imagina que estás volviendo a casa 123 años. Los polacos no tenían casa durante 123 años. Y ahora… han pasado 100 años desde el momento en el que la recuperaron. [fuente: Celebremos cien años de la recuperación de la independencia de Polonia]

Powołanie...?

Siedział tak na ławce już którąś godzinę z kolei. Zdążyło się ściemnić. Był jakby nieobecny. Cały czas przechadzał się po krainie wspomnień, pochodzących głównie z dzieciństwa- to właśnie był ich najlepszy moment. Później zaczynało się już „dorosłe” życie: różnica poglądów, priorytetów, planów na przyszłość... nie raz się o to pokłócili.

On- młody i niedoświadczony- zawsze marzył o podróżach. Wierzył, że to jest ścieżka, którą musi podążać, jeżeli chce osiągnąć pełnię szczęścia. Ojciec wolał, żeby zajął się czymś konkretnym, żeby miał fach w ręku, a najlepiej gdyby mógł to połączyć ze służeniem innym.