Porażka czy kolejna lekcja?

13 lat minęło... pamiętał każdy najdrobniejszy szczegół, prawie tak jakby to wszystko wydarzyło się zaledwie wczoraj... Przyjął święcenia kapłańskie wierząc, że to najwłaściwsze i najrozsądniejsze, co może zrobić w danym momencie. Zarówno dla siebie jak i dla nieobecnego już ojca. Nieraz dręczyły go myśli, czy nie postąpił może zbyt pochopnie. W każdym zakątku siebie szukał tego prawdziwego i jedynego powołania do służby innym. Nic nie sprawiało mu tyle radości, co możliwość zobaczenia jak na czyjejś twarzy ponownie gości uśmiech. Uśmiech szczery, niewymuszony, pełen blasku i wdzięczności, zarażający wszystko i wszystkich dookoła. Jednak czy to nie było zbyt egoistyczne, aby trwać w tak ważnej misji kierując się głównie własnymi pobudkami i pragnieniami...?

Tak wiele razy zadajemy sobie pytanie, czy podążamy właściwą drogą, czy robimy to, do czego zostaliśmy przeznaczeni dawno temu...

Również i Wam zdarza się pytać mnie o to, czy nigdy nie zwątpiłem w słuszność sprawy, w słuszność mojej osobistej posługi. Otóż, kochani, wątpliwości nachodzą mnie niemal codziennie. Za każdym razem gdy budzi się nowy dzień, toczy się we mnie wewnętrzna walka: powinienem wytrwać w złożonym przyrzeczeniu czy też dalej robić to, co robię, ale jednak już na własną rękę, bez żadnych etykietek, które zbyt często mój wysiłek unicestwiają?

Staram się otworzyć sam na siebie i choć raz spróbować być ze sobą w 100% szczerym. Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę z tego, jak bardzo trudne jest takie zadanie. Oczywistym wydawać by się mogło, że, kogo jak kogo, siebie samego oszukiwać się nie da. No bo i po co? Wydaje mi się, że takie działania przybierają czasami formę zbroi, dzięki której bronimy się przed potencjalnym popełnieniem błędu. Nieistotne jak ważną lekcję może on nam zaserwować, zawsze będziemy go postrzegać jako swego rodzaju porażkę. A przecież porażki z natury są złe.

No nie.

Tak faktycznie nas uczono, takie przekonanie wpajano nam przez wiele lat, aż w końcu sami zaczęliśmy ślepo w to wierzyć. Wyobraźcie sobie teraz, że dziecko podczas nauki chodzenia upada po raz pierwszy albo po raz pierwszy spada z roweru, traktuje to jako osobistą życiową porażkę i poddaje się...

Doskonale wiemy, że choćby miało się podnosić jeszcze i milion razy, zrobi to, aż w końcu osiągnie to, do czego tak usilnie dąży. Jego wrodzona ciekawość, chęć poznawania świata wszystkimi zmysłami nie pozwolą mu usiedzieć spokojnie w miejscu, będzie próbować tego, co nowe i dotąd niezgłębione, aż, finalnie, dowie się, co sprawia mu największą frajdę i zwyczajnie będzie za tym podążać. Czasami nawet wbrew powszechnie przyjętym normom.

Jako przesłanie nie tyle na bieżący tydzień, co dosłownie na całe Wasze życie zostawiam Was z tą myślą. Bardzo gorąco zachęcam Was do tego, abyście dalej kultywowali w sobie ciekawość i abyście nigdy nie zabijali w sobie Waszego cudownego wewnętrznego dziecka!

https://panama2019.pa/es/inicio/

PS Oczywiście zapraszam również do dalszego śledzenia przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, które są już tuż tuż!

Błogosławionego i pełnego łask tygodnia, kochani!

W wielu momentach życia  jedyne czego pragniemy to odpuścić i zrezygnować. A przecież sens tkwi w tym, by odszukać coś, co nie pozwoli nam się poddać. Musimy upadać  po to, żeby umieć się podnieść. Podnosimy się po to , by za jakiś czas upaść znowu.
Głupie? Nie, takie właśnie jest życie.